* Bragioli - zrazy wołowe z nadzieniem z mielonego mięsa, oliwek, jaj, bekonu, czerstwego pieczywa i pietruszki.
* Fenek biz-Zalza - potrawka z królika z dodatkiem cebuli, ziół i wina.
* Torta tal-fenek - pasztet z królika.
Sliema - miasto w Republice Malty, na północnym wybrzeżu wyspy Malta, około 12 tys. mieszkańców. Siedziba gminy o tej samej nazwie. Sliema należy do wielkiej konurbacji, ciągnącej się od St. Julian's do Valletty. Sama Sliema graniczy z St. Julian's i Gzirą. Współcześnie jest stosunkowo nowoczesnym miastem, jednak częściowo zachowała się tu też starsza zabudowa.
Kiedyś był to pałac przeznaczony dla rycerzy Zakonu Św. Jana z grupy językowej hiszpańskiej i portugalskiej (zakon był podzielony na odrębne langue, czyli grupy językowe). Teraz jest siedzibą premiera i nie jest udostępniany zwiedzającym. Budynek znajduje się na Girolomo Cassar Ave, blisko skrzyżowania z ulicami South St. i Merchant St.
Malta to kultura Włoch, Anglii, Francji i arabskiej Afryki w pigułce. Symbolem Malty jest czerwony ośmiokątny krzyż, oznaczający osiem boskich błogosławieństw.
Czerwony krzyż to pozostałość po prawie 300-letniej obecności zakonu rycerskiego św. Jana, nazywanych od siedziby: Kawalerami Maltańskimi. Dzięki działalności zakonu św. Jana do dziś czerwony krzyż jest oznaką niesienia pomocy na morzu i nie tylko.
Maltańczycy są społecznością bardzo religijną. Dzieje Apostolskie głoszą, iż św. Paweł rozbił swój statek u wybrzeży Malty, jednak to kawalerowie maltańscy zakorzenili katolicyzm na wyspie.
Znajduje się tu ponad 365 kościołów katolickich. Malta jest jednym z niewielu miejsc gdzie można wysłuchać Mszy Świętej po arabsku.
Język maltański pochodzi z grupy języków semickich, składa się w około 60% z arabskiego, reszta to mieszanina włoskiego, angielskiego i francuskiego.
Wyspa słynie z pięknych kobiet. Długie, lekko kręcone kruczoczarne włosy, arabski temperament i łagodność europejskich rysów. Maltanki są bardzo eleganckie, malują się podkreślając mocno czarną kredką oczy, a bordową namiętne, pełne usta. Są bardzo rodzinne i wychowane w wierze katolickiej.
Malta praktycznie nie uprawia owoców, nawet drzewa oliwne zostały wycięte za czasów panowania królowej Victorii. Na szczęście pozostały winnice.
Maltańczycy posiłki spożywają przeważnie w domu, restauracje utrzymywane są głównie przez przybyszów. W punktach publicznego żywienia można głównie znaleźć "fish and chips" lub domowego hamburgera. Poza tym można poznać potrawy kuchni włoskiej, tureckiej lub lokalne dania
Maltańczycy naprawdę mają własną kuchnię narodową, choć zaglądając do większości restauracji na wyspie, można tego w ogóle nie zauważyć. Najwyraźniejsze w maltańskich potrawach są wpływy z pobliskiej Sycylii i Włoch kontynentalnych, dostrzec dają się także dalekie echa Afryki. Pasta i ciasta Pasta, czyli typowo włoskie makarony, oraz najróżniejsze potrawy w cieście albo zawierające ciasto zajmują poczesne miejsce na stołach Malty. Przeważnie wywodzą się z Włoch, ale niemało jest też wynalazków jak najbardziej maltańskich, np. timpana (makaron, sos boloński, jajko i żółty ser, z kruchym albo puszystym ciastem na wierzchu). To samo danie bez ciasta to mqarrun fil-forn, a z ryżem zamiast makaronu ross fil-forn. W połowie dnia na Malcie jada się pastizzi, smakowite pierogi nadziewane albo serem ricotta z dodatkiem szpinaku, albo samym szpinakiem. Zamiast tego można przekąsić pizelli duży, żółty, mięciutki groch. Qassatat (wym. ess-e-tet) to okrągły, puszysty albo kruchy placek z takim samym nadzieniem, jak w pastizzi. Kupuje się je w ulicznych budkach. Smak Malty wielu turystom kojarzy się z wiejskim hobz biz-zejt podłużną bułką (ftira), ociekającą oliwą i natartą pomidorami, z sałatą i tuńczykiem w środku, udekorowaną oliwkami i kaparami. Królik, królik i królik Maltańskim daniem narodowym jest fenek (królik) duszony, smażony lub pieczony. Dzikie króliki dawno temu wyłapano już co do nogi, dlatego mięso przeznaczone na stoły pochodzi z hodowli (gotowe tusze można kupić na targach). Królicze mięso marynuje się w czerwonym winie i liściach laurowych, a gotuje z cebulą i czosnkiem, pocięte na porcje. Mięso jest delikatne i miękkie, ale każda porcja zawiera sporo kości, dlatego przy jedzeniu trzeba się trochę pogimnastykować. W dni świąteczne niektóre restauracje, szczególnie te nastawione na miejscowych, proponują specjalny zestaw zwany fenkata (uczta z królika). Na początek podaje się spaghetti z króliczym sosem (królicza wątroba, pokrojona w kostki wieprzowina, pomidory, cebula i czosnek), a potem gulasz z królika z pieczonymi ziemniakami lub frytkami. Obydwa dania popija się obficie miejscowym czerwonym winem. Potrawy z nadzieniem Bragioli to kawałki wołowiny nadziewane mieszaniną zmielonej wieprzowiny, szynki, żółtego sera i jajek, ugotowane w czerwonym winie sycące i smaczne. Tigiega mimlija to pieczony cały kurczak z podobnym farszem. Nadzieniem wypełnia się również warzywa: bzar adhar (papryka), qargha baghli (mała dynia) i bringiel (bakłażan). W jadłospisie słówko mimli oznacza, że danie jest z nadzieniem. Wegetarianie powinni zapytać o składniki farszu. Qubbajt, mqaret i inne słodkości Mimo że trudno wymówić ich nazwy, maltańskie słodkości są warte grzechu. Szczególnie godne polecenia wydają się qubbajt (wym. u-baj-et, słodki nugat) i mqaret (wym. im-err-ej, smażone na głębokim tłuszczu ciastka daktylowe). O ile nie jest lato, turystów u bram Valletty zawsze wita słodki, arabski zapach skwierczącego na tłuszczu mqaretu. Z kolei qubbajt święci triumfy przy okazji każdej festy ryby i owoce morza. Do miejscowych specjałów zaliczają się aljotta (zupa rybna) i lampuka (ryba dorada). Ta ostatnia dostępna jest dopiero od końca sierpnia i zazwyczaj trafia na stół zapiekana w cieście (torta tal-Lampuki). Miejscowe ryby, w dużym wyborze, przeważnie piecze się na ruszcie i czasami podaje z sosem maltańskim (mocna w smaku mieszanina pomidorów, cebuli i kaparów). Za przysmak uważana jest qarnitta (ośmiornica) w sosie pomidorowym. Saha! (Zdrowie!) Najbardziej znane marki maltańskiego wina to Marsovin i Delicata. Obydwie produkują wyśmienite, chociaż nietanie wina. Ta druga chwalona jest w zagranicznej prasie i zapewne warto spróbować jej nagrodzonego Grand Vin de Hautville. Gozo z kolei znane jest z wysokoalkoholowych, mocno aromatycznych win czerwonych. Po Brytyjczykach pozostało na Malcie upodobanie do ich piwa: hop leaf pale ale i Farsons bitter shandy. Miejscowe jasne pełne o nazwie cisk (wym. czisk) piją wszyscy piwosze. Cisk export jest mocniejsze i ma głębszy smak. Wśród napojów bezalkoholowych króluje kinnie coś jakby kola dla dorosłych, z doskonałym posmakiem gorzkich ziół.
Malta obejmuje wyspy Archipelagu Maltańskiego, Maltę, Gozo, Comino, Cominotto, Wyspy św. Pawła i Filfla, wierzchołki wapiennego masywu sięgającego 253m n.p.m. Największą wyspą archipelagu jest Malta, o długości i szerokości odpowiednio 27,36 km i 14,48 km i powierzchnia 245,73km2. Valletta stolica Malty - jest najdalej wysuniętą na południe europejską stolicą. Zamieszkane są tylko trzy wyspy archipelagu: Malta, Gozo i Comino.
Najlepsza pogoda w roku panuje w V, VI i pierwszej połowie XI jest wtedy ciepło i sucho, ale nie ma upałów. W VII i VIII spiekota daje się mocno we znaki, a temperatura podnosi się do ok. 35°C. Na wybrzeżu trochę ochłody przynosi morska bryza, ale czasami sprawę jeszcze bardziej pogarsza wiejący od Afryki Północnej suchy, gorący wiatr. Wiosną zdarzają się wichury, a w X zazwyczaj ulewy i aż do III sporo pada. Niewielkich deszczów można się spodziewać w V, VI i VIII, w VII zaś żadnego.
Wykop